46وَلَئِن مَسَّتهُم نَفحَةٌ مِن عَذابِ رَبِّكَ لَيَقولُنَّ يا وَيلَنا إِنّا كُنّا ظالِمينَخرمدلاگر گوشهی ناچیزی از عذاب پروردگارت (که از آن بیم داده میشوند) بدیشان برسد (به فریاد میآیند و) خواهند گفت: وای بر ما! ما ستمگر بودهایم (و با معاصی و کفر بر خود و دیگران ظلم نمودهایم). 1«مَسَّتْهُمْ»: بدیشان رسید. دامنگیرشان شد. «نَفْحَةٌ»: وزشی. بوئی. مراد کمی و اندکی است.